Credo

Zbigniew Kamienski

Prof. dr hab.Stanisław Zbigniew Kamieński Ur. 23.05.1951 r. w Radomiu

kamienski@kamienski.eu

Studia: Akademie Sztuk Pięknych w Krakowie i Warszawie w latach 1970-75. Dyplom z wyróżnieniem w Pracowni Litografii (prowadzonej wówczas przez doc. Mariana Rojewskiego) na Wydziale Grafiki ASP w Warszawie, 1975. Uprawia: grafikę (do 1985), rysunek, malarstwo, zajmuje się plakatem i fotografią. W latach 1991-2003 brał udział w międzynarodowych plenerach dla artystów posługujących się językiem geometrii w Okunince i Orońsku. Zorganizował ponad 40 wystaw indywidualnych w kraju oraz na Węgrzech, w Holandii, Niemczech i USA, brał udział w wystawach środowiskowych, ogólnopolskich i międzynarodowych oraz w pokazach sztuki polskiej za granicą. Publikuje teksty o kulturze i sztuce oraz fotografie („Arteria”, „Miesięcznik Prowincjonalny”, „Zeszyty naukowo-artystyczne Wydziału Malarstwa ASP w Krakowie”, „Wiadomości ASP w Krakowie”, „Moja Garbatka”, „Podkowiański Magazyn Kulturalny”, „Konteksty”, „Pokaz”, „Zeszyty Literackie”, „Radomskie Studia Humanistyczne”, „Miastotwórczość”, a także w książkach i katalogach wystaw). Jest autorem 27 recenzji w przewodach doktorskich, habilitacyjnych i profesorskich na uczelniach artystycznych w Krakowie, Warszawie, Łodzi, Poznaniu i Gdańsku. Otrzymał Radomską Nagrodę Kulturalną (2006), odznaczony przez Prezydenta RP Złotym Medalem za Długoletnią Służbę (2016) i Srebrnym Medalem Zasłużony Kulturze Gloria Artis (2017). Otrzymał stypendia twórcze ufundowane przez Ministra Kultury i Sztuki, 1976 (kwartalne), 1977, 1981 (roczne), 1988/1989 (dwuletnie), 2001 (roczne). W latach 1975-87 pracował jako asystent i adiunkt w Pracowni Litografii na Wydziale Grafiki ASP w Warszawie. W 1989 roku rozpoczął pracę w Politechnice Radomskiej (wywczas Wyższa Szkoła Inżynierska), od 1995 roku wykłada rysunek odręczny i malarstwo sztalugowe w Katedrze Wychowania Plastycznego Wydziału Nauczycielskiego (obecnie Wydział Sztuki Uniwersytetu Technologiczno-Humanistycznego). W 2000 roku otrzymał tytuł profesora sztuk plastycznych; współzałożyciel Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Radomiu, w latach 1990-2000 uczył tam przedmiotu rysunek z malarstwem; w latach 1991-2008 pracował w Muzeum Sztuki Współczesnej w Radomiu, współtwórca kolekcji sztuki polskiej drugiej połowy XX wieku. Organizator wystaw polskiego rysunku współczesnego w latach 1978-2007. Współzałożyciel Stowarzyszenia Zwykłego „Miastotwórczość” (2017).

CREDO

Mam sformułować własne credo artystyczne i muszę przyznać, że czuję się speszony nieco tym oczekiwaniem. 43 lata temu ukończyłem studia na ASP i, na różnych etapach pracy artystycznej, komentowałem (z myślą raczej o sobie, niż o tzw. odbiorcy) aktualne dla mojej twórczości w tamtym czasie problemy i zagadnienia; gdybym zebrał owe autokomentarze, powstałby zapewne obszerny esej. Jednak hasło – credo artystyczne – brzmi dumnie, czy może nawet pompatycznie, nie chciałbym ze swoim niewyszukanym przesłaniem wpaść, niczym „Piłat w Credo”. Nie jestem pewien, czy ogólne założenia towarzyszące mojej pracy zasługują na tak wysoko postawioną nazwę creda artystycznego. Spróbuję jednak sprostać temu oczekiwaniu.Całą moją długoletnią pracą artystyczną łączy przekonanie (wiara), iż trzeba wypowiadać się za pośrednictwem możliwie prostego warsztatu, dlatego wybrałem dziedzinę rysunku, a poszczególne okresy pracy podsumowuję, czy uzupełniam realizacjami malarskimi. Nieskomplikowany warsztat rysunkowy pozwala na działanie w każdych niemal warunkach materialnych – lokalowych i finansowych – nie zostawiając miejsca na usprawiedliwienia w rodzaju: „gdybym miał zapewnione odpowiednie warunki …”. Kartka papieru i ołówek są dostępne w każdej niemal sytuacji życiowej i dają poczucie niezależności. Uprawiam tzw. abstrakcję geometryczną, wspomagam rękę trzymającą ołówek liniałem i cyrklem, wykreślam za ich pomocą skomplikowane, wynikające z proporcji i relacji liczbowych, konstrukcje, z których wyłaniają się figury geometryczne; zdaje mi się, że owe figury dobrze reprezentują idee i przesłania, absorbujące moją myśl i wyobraźnię. Dużą wagę przywiązuję także do obserwacji realnej rzeczywistości, koncentruję się przede wszystkim na formach, konstrukcjach i strukturach roślinnych, ale interesuje mnie również własna twarz, oglądana w lustrze. Zapisuję szkice i studia roślin, używając farby i pędzla, nazywam te prace „kartkami z zielnika”. Odnoszę wrażenie, iż tym sposobem wspieram wyobraźnię, która musi na czymś opierać własne zasoby; sama w sobie, choć nieograniczona, bywa banalna i bezradna. Świat obserwuję także używając aparatu fotograficznego, fotografuję głównie własne codzienne otoczenie, miasto, w którym się poruszam, interesuje mnie przestrzeń miejska, zgeometryzowana struktura ulic, rytmy i podziały związane z architekturą, ale też przestrzeń publiczna, rozumiana symbolicznie, w której pojawiają się i którą organizują pomniki i rzeźby. Obrazowania, czy to rysunkowe czy fotograficzne, uzupełniam komentarzami w postaci tytułów, często rozbudowanych, dodaję cytaty literackie stanowiące motta, piszę także teksty nie związane bezpośrednio z konkretnymi pracami, czy ich cyklami. Sądzę, iż dobrze jest podążając za wskazaniami intuicji, uruchamiać świadomość i uświadamiać sobie intuicyjnie podejmowane w pracy artystycznej decyzje. Próbować zrozumieć, choćby w części, niezrozumiałe, odczytać niejasne. ©

prof. Stanisław Zbigniew Kamieński


do góry
wyślij
drukuj





liczniki odwiedzin