WYDZIAŁ
Władze Wydziału
Struktura Wydziału
Historia Wydziału
Aktualności
Uchwały Rady Wydziału (archiwum)
Strategia WMTiW 2015-2020
Pracownicy
Rada Programowa
Składy Wydziałowych Zespołów i Komisji
Logo wydziału (do pobrania)
REKRUTACJA
DLA STUDENTÓW
DLA PRACOWNIKÓW
DZIAŁALNOŚĆ NAUKOWO - BADAWCZA
ZŁOTE ODZNACZENIE "KOLAGEN"
ERASMUS
ROZKŁADY ZAJĘĆ
KONTAKT Z PRACOWNIKAMI
NAUCZANIE ZDALNE
SESJA
 
 
 

Historia Wydziału   

WYDZIAŁ

Historia Wydziału Inżynierii Chemicznej i Towaroznawstwa      

Wydział Inżynierii Chemicznej i Towaroznawstwa został utworzony 1 października 2019 r. na mocy zarządzenia R-20/2019 Rektora Uniwersytetu Technologiczno - Humanistycznego im. Kazimierza Pułaskiego w Radomiu, prof. dr hab. inż. Zbigniewa Łukasika z przekształcenia dotychczas istniejącego Wydziału Materiałoznawstwa, Technologii i Wzornictwa. Dziekanem nowo powstałego Wydziału, decyzją JM Rektora, został dr hab. inż. Marcin Kostrzewa, prof. UTH Rad., natomiast Prodziekanem Wydziału został dr hab. inż. Paweł Religa, prof. UTH Rad. Strukturę WICiT tworzą : Katedra Chemii i Materiałów Organicznych, Katedra Ochrony Środowiska oraz Katedra Towaroznawstwa i Nauk o Jakości, która została przeniesiona z Wydziału Ekonomii i Finansów. Na Wydział Sztuki zostaje natomiast przeniesiona Katedra Wzornictwa, Technologii Obuwia i Odzieży. Lokalizacja Wydziału pozostała niezmieniona.

W tym samym roku stopień doktora habilitowanego uzyskuje: dr Anita Białkowska. W roku 2020 kolejni pracownicy WICiT: dr Anita Bocho-Janiszewska i dr Małgorzata Zięba uzyskują stopnie doktora habilitowanego i decyzją Rektora zostają mianowani profesorami Uczelni.

Zacznijmy jednak od początku ….

W dniu 13 stycznia 1950 roku została powołana przez Ministra Oświaty, Stanisława Skrzeszewskiego, Wieczorowa Szkoła Inżynierska NOT w Radomiu. Z początkiem 1951 roku wszystkie Szkoły Inżynierskie NOT zostały upaństwowione i przejęte przez Ministerstwo Szkół Wyższych. Stworzyło to szkołom (w tym i radomskiej) trwałe podstawy materialne i lepsze perspektywy rozwoju. W tym samym roku z inicjatywy Centralnego Zarządu Przemysłu Garbarskiego oraz środowiska Radomia i Pionek (mgr inż. Kazimierz Wańkowicz, doc. Edward Krzywicki, mgr inż. Mieczysław Pietrzykowski, mgr inż. Adolf Dzikowski) utworzono Wydział Chemiczny w Pionkach oraz Wydział Chemiczno-Garbarski w Radomiu. Pierwszym Dziekanem Wydziału Chemiczno-Garbarskiego w Radomiu został mianowany mgr inż. Mieczysław Pietrzykowski, wieloletni pracownik Szkoły Chemiczno-Garbarskiej (Technikum) w Radomiu. Funkcję tę pełnił w latach 1951 – 1955. Wydział miał przygotowywać kadry inżynierskie dla państwowego przemysłu garbarskiego, ponieważ produkcja wymagała unowocześnienia i sprawnego kierowania. 

Początkowo Wydział Chemiczno-Garbarski korzystał z pomieszczeń Technikum Mechanicznego przy ul. Kościuszki 7, a od roku 1952 również z pomieszczeń Liceum im. M. Konopnickiej przy ul. Żeromskiego 41. Ćwiczenia laboratoryjne odbywały się w Technikum Przemysłu Skórzanego przy ul. Śniadeckich 5. Wszechstronną pomoc Wydziałowi i jego studentom niosły Radomskie Zakłady Garbarskie oraz Radomska Fabryka Farb i Lakierów. Jednym z wykładowców Wydziału był doc. Edward Krzywicki, znakomity znawca garbarstwa, długoletni dyrektor techniczny radomskich garbarni, doradca techniczny Zjednoczenia Przemysłu Garbarskiego, wykładowca na Politechnice Warszawskiej (kierownik Katedry Garbarstwa na PW 1949-53). Doc. Krzywicki prowadził wykłady z zakresu garbowania roślinnego, a jego asystentami w laboratorium analizy specjalnej byli: mgr inż. Jerzy Iwanowski oraz mgr inż. Kazimierz Wańkowicz, który prowadził również zajęcia z zasad BHP. Natomiast Dziekan mgr inż. Mieczysław Pietrzykowski wykładał chemię organiczną, dr Eugeniusz Chyżewski - chemię fizyczną, mgr inż. Wacław Kumanowski - aparaturę i inżynierię chemiczną, mgr inż. Wiktor Lasek - technologię garbowania chromowego, mgr inż. Julian Rydzewski - technologię chemiczną, prof. Tadeusz Szwarc - elektrotechnikę, inż. Bolesław Szczykutowicz - rysunek techniczny i maszynoznawstwo ogólne, dr Juliusz Vorbrodt - chemię nieorganiczną, mgr Antoni Szymański - matematykę. Zajęcia z ekonomii politycznej prowadził mgr Tomasz Kwapisiewicz, języka rosyjskiego nauczał inż. Tadeusz Białostocki, organizacji planowania w przemyśle chemicznym - mgr Stanisław Zapolski.

W latach 1955-1957 funkcję Dziekana Wydziału Chemiczno-Garbarskiego pełnił mgr inż. Kazimierz Wańkowicz. Do 1957 roku Wydział Chemiczno-Garbarski wykształcił 62 inżynierów-chemików i garbarzy. Pierwszy rocznik absolwentów (1955) liczył 29 osób (23 chemików garbarzy), drugi – 18 osób (2 chemików garbarzy), trzeci - 15 osób (3 chemików garbarzy). Niestety, mimo początkowych sukcesów,  z dniem 1 października 1957 r. na wniosek Ministra Przemysłu Chemicznego został zlikwidowany Oddział Wydziału Chemiczno-Garbarskiego w Pionkach. Równocześnie został zlikwidowany Wydział Chemiczno-Garbarski w Radomiu.

W roku 1960 powstało Towarzystwo Popierania Wyższej Szkoły Zawodowej i dzięki jego staraniom przydzielono WSI kompleks budynków pokoszarowych przy ul. Malczewskiego 22. W skład przekazanego kompleksu wchodził: budynek o trzech kondygnacjach i powierzchni 15 tys. m2, budynek parterowy o pow. 3,2 tys. m2 oraz podobny budynek, który został przeznaczony na Dom Studenta. Odpowiednią uchwałę w tej sprawie podjęło Prezydium Miejskiej Rady Narodowej. W ten sposób powstała pierwsza własna baza lokalowa szkoły, podstawa jej trwania i dalszego rozwoju

 
 
Fot. 1. Gmach główny kompleksu budynków pokoszarowych przy Malczewskiego 22.
Tutaj mieściła się administracja uczelni, a także niektóre z laboratoriów Wydziału Technologii Obuwia i Garbarstwa (fotografia z lat siedemdziesiątych).
 
 
Fot. 2. Budynki pokoszarowe przy ul. Malczewskiego 22, gdzie znajdowały się laboratoria
Wydziału Technologu  Obuwia i Garbarstwa (fotografia z lat siedemdziesiątych).
 
          W roku 1963, z inicjatywy Zjednoczenia Przemysłu Skórzanego i RZPS „Radoskór”, reaktywowano w Wieczorowej Szkole Inżynierskiej Wydział Chemiczno-Garbarski, który wznowił działalność w roku akademickim 1963/64. Ze względu na zmianę profilu działalności Wydziału (wydział kształcił studentów na specjalnościach technologia obuwia i technologia garbarstwa) została zmieniona jego nazwa na Wydział Technologii Obuwia i Garbarstwa (TOiG). Dziekanem wydziału został mgr Jan Ciach i piastował to stanowisko do roku 1968, tj. do czasu przejścia na emeryturę. Wydział został zlokalizowany w budynkach przy ul. Malczewskiego 22 i początkowo korzystał z laboratoriów specjalistycznych Technikum Przemysłu Skórzanego przy ul. Śniadeckich 5. Na pierwszy rok studiów przyjęto 35 słuchaczy. Liczba etatowych pracowników dydaktycznych Wydziału z siedmiu w roku 1957, wzrosła w roku 1963 do 24 osób. Byli to znakomici specjaliści z przemysłu oraz wyróżniający się nauczyciele szkół średnich. 

Z uwagi na unikatowy charakter specjalności Wydziału, ofertą dydaktyczną zainteresowali się kandydaci na studia z całego kraju. Specjalności „skórzane” cieszyły się wielkim powodzeniem, o czym świadczą liczby studentów w kolejnych latach. W roku akademickim 1965/66 studiowało 74 studentów a w latach akademickich: 1967/68 - 210 studentów, 1968/69 – 495 studentów, 1969/70 - 610 studentów w tym: 251 na studiach dziennych, 175 na studiach wieczorowych a 184 na zaocznych. Potwierdzało to ogromne potrzeby kadrowe przemysłu skórzanego, a równocześnie trafność decyzji o wprowadzeniu nowej specjalności w Radomiu. Od 1968 roku funkcję Dziekana objął mgr Stanisław Kądzielawa. Prodziekanem był dr Józef Szymański, a następnie mgr inż. Kazimierz Wańkowicz. 

Nastąpił okres żmudnego oraz powolnego, lecz nieustannego rozwoju Wydziału. Oprócz spraw związanych z naukowym rozwojem i pozyskiwaniem kadry dydaktycznej nadzwyczaj ważne stało się tworzenie laboratoriów podstawowych i specjalistycznych oraz doskonalenie programów studiów. Uczestniczyli w nich praktycznie wszyscy pracownicy Wydziału, a wśród nich: mgr inż. Jerzy Moniewski, dr inż. Olgierd Rodziewicz, dr Stanisław Banaszkiewicz, dr inż. Tadeusz Michalec, mgr Ryszard Olszewski, mgr inż. Jan Piechna, mgr Andrzej Kielski, inż. Eliza Guzin, dr inż. Wiktor Glazer, mgr inż. Jan Michałowski, mgr inż. Alicja Wydra, inż. Jolanta Nowocień. 

Do najważniejszych wydarzeń i osiągnięć Wydziału w latach sześćdziesiątych i na początku lat siedemdziesiątych można zaliczyć:

  • opracowanie przez Biuro Projektów w Radomiu, w latach 1967-1969, dokumentacji projektowo-inwestycyjnej kompleksu budynków Wydziału jako części przyszłego miasteczka akademickiego przy ul. Chrobrego; założenia i projekt techniczny opracował mgr inż. Jerzy Moniewski, kierujący Zespołem Inżynierii Chemicznej;
  • zorganizowanie w roku 1969, z inicjatywy Dziekana mgr. Stanisława Kądzielawy i dzięki staraniom pracowników Wydziału, Ogólnopolskiej Konferencji Branżowej Przemysłu Skórzanego. Konferencja odbyła się w pomieszczeniach własnych Kielecko-Radomskiej Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Radomiu; udział w niej wzięli przedstawiciele zakładów garbarskich i obuwniczych z całego kraju (w tym wielu dyrektorów naczelnych) oraz przedstawiciele Zjednoczenia Przemysłu Skórzanego w Łodzi; wynikiem konferencji było nie tylko zacieśnienie współpracy Wydziału TOiG z przemysłem, ale przede wszystkim określenie perspektyw Wydziału w zakresie dydaktyki; przedstawiciele przemysłu postulowali, między innymi, utworzenie w bliskiej przyszłości nowej specjalności kształcenia – projektowania obuwia; zadania tego później podjął się mgr Zbigniew Karbarz – wówczas młody asystent, a następnie profesor tytularny i wieloletni kierownik Katedry Wzornictwa, Technologii Obuwia i Odzieży;
  • mianowanie w roku 1971 Dziekanem wydziału doc. dr. Olgierda Rodziewicza, wieloletniego pracownika Instytutu Przemysłu Skórzanego (IPS) w Warszawie i potem w Łodzi (funkcję tę pełnił do roku 1981);
  • w tymże 1971 roku rozpoczęto budowę pierwszych trzech budynków Kielecko-Radomskiej Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Radomiu przy ul. Chrobrego, w tym tzw. budynek międzywydziałowy, późniejszą siedzibę Wydziału TOiG; 
  • w roku 1972 wydział zawarł wieloletnie porozumienie o współpracy naukowej i dydaktycznej z Wydziałem Technologicznym Politechniki w Brnie z siedzibą w Zlinie; przewidywało ono, między innymi, wymianę praktyk studenckich i wykładowców, wspólne opracowywanie skryptów i studia doktoranckie w zakresie technologii obuwia; współpraca ta już w niedługim czasie okazała się bardzo owocna i jest kontynuowana do dzisiaj;
  • w kwietniu 1972 roku została przedstawiona przez mgr. inż. arch. J. Rodaka koncepcja budowy miasteczka akademickiego przy ul. Chrobrego, która przewidywała także budowę nowych laboratoriów chemicznych i specjalistycznych dla Wydziału TOiG (w formie dwóch skrzydeł laboratoryjnych);
  • w roku 1972 minister przemysłu lekkiego T. Kunicki zadeklarował dotacje na budowę budynku laboratoryjnego (pierwszego skrzydła) dla Wydziału TOiG.

 

W roku 1974 Wydział zatrudniał 62 pracowników etatowych (w tym 4 samodzielnych pracowników nauki i 7 ze stopniem doktora) oraz 19 pracowników na umowę zlecenie. Sprawą istotną było podwyższanie kwalifikacji naukowych i dydaktycznych młodych pracowników Wydziału, a co za tym idzie, starania o długoterminowe stypendia zagraniczne i krajowe oraz o studia doktoranckie. Te ostatnie, z uwagi na unikatową specjalność wydziału, w większości musiały odbywać się za granicą (ZSRR – obecnie Rosja, CSRS – obecnie Czechy i Słowacja, Szwajcaria, NRD – obecnie Niemcy). Owoce tych poczynań zebrane zostały dopiero w kilka lat później. Z dniem 1 października 1974 roku Kielecko-Radomska Wyższa Szkoła Inżynierska w Kielcach przekształcona została w Politechnikę Świętokrzyską. Wydział Technologii Obuwia i Garbarstwa pozostał w ośrodku radomskim - w ramach stopniowej reorganizacji Uczelni - przekształcony został w Instytut Tworzyw Sztucznych i Skóry na prawach wydziału. W 1975 roku większa część instytutu przeniosła się do nowo wzniesionego budynku przy ul. Chrobrego 27 o powierzchni 3900 m2

 

 
 Fot.3. Budynek Wydziału przy ul. Chrobrego 27
 
        Wraz z Instytutem do nowych pomieszczeń przy stołówce przeniesiona została też biblioteka chemiczna, która wtedy liczyła już 6000 woluminów zwartych i 80 tytułów czasopism specjalistycznych krajowych i zagranicznych z zakresu: chemii, tworzyw sztucznych, technologii garbarstwa i technologii obuwia. Jednocześnie przy ulicy Malczewskiego 22 pozostała znaczna część laboratoriów, gdzie nadal odbywały się zajęcia laboratoryjne z technologii garbarstwa, technologii obuwia, tworzyw sztucznych, chemii organicznej i ogólnej. Równolegle z działalnością dydaktyczno-wychowawczą Instytut prowadził prace naukowo-badawcze. Podpisane zostały wieloletnie umowy o współpracy naukowo-badawczej ze Zjednoczeniem Przemysłu Skórzanego w Łodzi, RZPS „Radoskór” i FSC w Starachowicach. Instytut współpracował z Wydziałem Technologicznym Politechniki w Brnie z siedzibą w Zlinie, z Instytutami Przemysłu Lekkiego w Moskwie i Kijowie oraz Szkołą Inżynierską i Instytutem Skóry Naturalnej i Syntetycznej we Freibergu.

W roku 1975 rektorem Politechniki Świętokrzyskiej został prof. dr hab. inż. Michał Hebda, który w istotny sposób przyczynił się do rozwoju bazy materialnej Instytutu. Utworzono nowe laboratoria, zakupiono nowoczesną aparaturę. Wzrosła liczba samodzielnych pracowników nauki. W latach 1971-1976 studia na wydziale ukończyło 536 inżynierów i magistrów inżynierów.

W roku 1978 Instytut Tworzyw Sztucznych i Skóry przekształcony został w Wydział Materiałoznawstwa i Technologii Obuwia z dwoma Instytutami: Technologii Obuwia, którego Dyrektorem został doc. dr inż. Mieczysław Gajewski oraz Materiałoznawstwa Organicznego, zarządzanego przez Dyrektora doc. dr. hab. inż. Czesława Kajdasa. Funkcję Dziekana pełnił nadal doc. dr Olgierd Rodziewicz. W dniu 1 czerwca 1979 roku utworzono Laboratorium Uczelniano-Przemysłowe Obuwia, którego kierownictwo objął doc. dr inż. Mieczysław Gajewski. W roku 1980 na wydziale pracowało już 160 osób, w tym 12 samodzielnych pracowników nauki (1 profesor zwyczajny) oraz 21 adiunktów ze stopniem naukowym doktora.

Ogólnopolska fala ruchów społeczno-politycznych z początku lat osiemdziesiątych nie ominęła również Uczelni i Wydziału. 26 października 1981 roku rozpoczął się w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Radomiu strajk okupacyjny, w którym brali udział również pracownicy i studenci Wydziału MiTO. Mimo prowadzonej akcji mediacyjnej strajk został przerwany dopiero wprowadzeniem stanu wojennego. Wielu pracowników dotknęły represje.

W tym trudnym okresie Wydziałem kierowali kolejno Dziekani: doc. dr hab. Wiktor Lasek (1981-1983), doc. dr hab. Tomasz Prot (1983-1987), doc. dr hab. Lech Stolarczyk (1987-1990). Prodziekanami w latach osiemdziesiątych byli dr inż. Henryk Bednarczyk, dr inż. Michał Słupczyński, dr inż. Mirosław Oktawiec, dr inż. Marian Grabkowski, dr inż. Wojciech Kacperski. Mimo wielu trudności prowadzono ożywioną działalność dydaktyczną i naukową. Rozwijał się studencki ruch naukowy. W latach 1981-1983 dr inż. Jerzy Maleńczak organizował naukowe wyprawy studenckie „Eurobut”, a w 1984r. studencką wyprawę do Indii. Odbyły się pierwsze międzynarodowe konferencje naukowe (1982-1986) organizowane przez dr inż. H. Bednarczyka, dr inż. St. Bińkowskiego dr inż. M. Grabkowskiego, prof. Z. Karbarza, dr inż. J. Maleńczaka, doc. O. Rodziewicza, które dały początek całemu cyklowi konferencji i monograficznej serii wydawniczej „Projektowanie, materiały, technologia skóry odzieży i obuwia”. Pracownicy Wydziału pełnili również szereg funkcji we władzach Uczelni:

  • dr hab. inż. Czesław Kajdas Prorektor ds. nauki i współpracy z gospodarką narodową (1982-1984),
  • dr hab. inż. Wiktor Lasek Prorektor ds. współpracy z gospodarką narodową (1983-1987),
  • doc. dr inż. Mirosław Oktawiec Prorektor ds. rozwoju kadry i współpracy z zagranicą (1986-1987),
  • dr hab. inż. Tomasz Prot Prorektor ds. nauki i współpracy z gospodarką narodową (1987-1992).

W 1990 roku Dziekanem Wydziału MiTO, po raz pierwszy z wyboru (nie powołany przez rektora), został prof. dr hab. Jerzy Urbański. Władze wydziału przystąpiły do opracowania całkowitej zmiany jego struktury, dostosowanej do nowych programów. Podjęto także starania w zakresie pozyskania wykwalifikowanej kadry naukowej, zwiększenia atrakcyjności dydaktycznej Wydziału, aby doprowadzić do wzrostu liczby studiujących. W 1992 roku zlikwidowano na Wydziale strukturę instytutową i wprowadzono system katedralny. Utworzono następujące Katedry: Katedrę Chemii, Katedrę Projektowania i Technologii Obuwia, Katedrę Technologii Ogólnej i Syntetycznych Materiałów Obuwniczych, Katedrę Garbarstwa, Tworzyw Sztucznych i Gumy. W skład Katedry Garbarstwa, Tworzyw Sztucznych i Gumy weszły trzy zakłady: Zakład Technologii Garbarstwa, Zakład Chemii Polimerów oraz Zakład Przetwórstwa i Stosowania Tworzyw Sztucznych i Gumy. W 1993 roku utworzono Katedrę Ochrony Środowiska. 18 lipca 1992 roku zginął tragicznie, w wypadku samochodowym, prof. dr hab. Jerzy Urbański i nowym Dziekanem został dr Stanisław Banaszkiewicz.

Podjęto intensywne starania o poszerzenie kadry poprzez promowanie pracowników zdobywających stopnie naukowe doktora i doktora habilitowanego. W efekcie trzech pracowników uzyskało status pracownika samodzielnego. Byli to: Zbigniew Karbarz, Stanisław Zbigniew Kamieński oraz Aleksander Olszewski. Zatrudniono na pełnych etatach samodzielnych pracowników nauki na stanowiskach profesora zwyczajnego i profesora nadzwyczajnego Uczelni: Władimira Smirnowa, Eugeniusza Kucharskiego, Jerzego Mierzejewskiego, Jana Dojlido, Adama Łuksę, Elizę Dąbrowską-Prot, Mohameda Bakara oraz Włodzimierza Sułka. Równolegle wzrastała liczba przyjmowanych studentów: w 1990 roku - 240, w 1996 roku - 600. Wzrost liczby studentów wymusił rozwój bazy lokalowej. Przeprowadzono generalny remont nowych pomieszczeń laboratoryjnych dla Zakładu Technologii Garbarstwa. Przyspieszono budowę skrzydła laboratoryjnego, do którego pod koniec 1996 roku rozpoczęto przenoszenie laboratoriów chemicznych. 

Na szczególną uwagę zasługuje udział Uczelni w międzynarodowym programie dydaktycznym TEMPUS, w realizacji którego partnerami były Uniwersytety w Paisley, Barcelonie i Dortmundzie. Koordynatorem tego programu był doc. dr Mirosław Oktawiec, zmarły w 1995 roku. W ramach wymiany, 20 osób odbyło długoterminowe staże w wymienionych Uniwersytetach. Z funduszy realizowanego programu zakupiono nowoczesną aparaturę badawczą. W 1996 roku Dziekanem Wydziału został dr hab. Marian Włodzimierz Sułek prof. nadzw., a Prodziekanami: dr inż. M. Grabkowski i dr inż. M. Dominiak. W tym też roku, Wydział otrzymał nową bazę laboratoryjną, tzw. skrzydło laboratoryjne dobudowane do budynku dydaktyczno-administracyjnego.


 
 
Fot.4. Skrzydło laboratoryjne budynku wydziałowego przy ul. Chrobrego 27
 

          Zamiana laboratoriów funkcjonujących dotychczas w pokoszarowych barakach (na ul. Malczewskiego 22) na nowe, zaplanowane do tych celów pomieszczenia, polepszyła zdecydowanie warunki prowadzenia zajęć dydaktycznych i prac badawczych oraz poprawiła warunki bezpieczeństwa pracy w laboratoriach. Na początku roku 2000 zakończono remont budynku.

W celu zwiększenia atrakcyjności studiów, biorąc pod uwagę tendencje w restrukturyzacji przemysłu i usług, zdecydowano się na utworzenie nowych specjalności związanych z projektowaniem i technologią odzieży, materiałoznawstwem produktów naftowych, technologią kosmetyków i produktów chemii gospodarczej. Przygotowano odpowiednie programy, przeprowadzono aktywną akcję rekrutacyjną. W efekcie tych działań zwiększyła się liczba studentów. Na koniec roku akademickiego 1998/99 liczba studentów we wszystkich formach kształcenia wzrosła w stosunku do roku 1995/96 2-krotnie, a uwzględniając słuchaczy studiów zaocznych i uzupełniających magisterskich, 5-krotnie.

W lutym 1999 r. utworzono Katedrę Materiałoznawstwa Obuwniczego i Odzieżowego, której kierownikiem została dr hab. inż. Maria Pawłowa. W oparciu o zbudowane zaplecze laboratoryjne została uruchomiona nowa specjalność: technologia i organizacja produkcji odzieży. Największa pomoc w uruchomieniu tej specjalności okazał prof. N. Bereznenko (prof. zw. dr. hab. inż. N. Bereznenko pracował na WMTiW w latach 1999-2005). W tym też roku Dziekanem, na drugą kadencję, został wybrany dr hab. Marian Włodzimierz Sułek prof. nadzw., a Prodziekanami zostali: dr hab. inż. M. Pawłowa, prof. nadzw. i dr M. Jesionek. W roku akademickim 1999/2000 utworzono nowy kierunek kształcenia: zarządzanie i inżynieria produkcji. W październiku 2000 roku Senat Uczelni zatwierdził kolejne zmiany struktury organizacyjnej WMiTO, związane m.in. z powołaniem trzech nowych katedr: Technologii Obuwia i Garbarstwa, Wzornictwa Obuwia i Odzieży oraz Tworzyw Sztucznych. W 2002 r. Dziekanem Wydziału został wybrany dr hab. inż. Krzysztof Śmiechowski prof. nadzw. PRad. (funkcję tę pełnił przez dwie kadencje), a Prodziekanami zostali wybrani: dr inż. J. Żarłok i dr M. Jesionek W związku z obowiązkową zmianą systemu studiów, wg konwencji bolońskiej, opracowano nowe programy dla studiów pierwszego (inżynierskie, licencjackie) i drugiego stopnia (magisterskie) z uwzględnieniem określonych rozporządzeniem MNiSzW standardów kształcenia. Przeprowadzony w latach 2005-2006 remont sal dydaktycznych pozwolił na ich wyposażenie w nowoczesny sprzęt audiowizualny. Salom tym nadano imiona wybitnych pracowników Wydziału: prof. Witolda Tomassiego, dr hab. inż. Wiktora Laska i doc. dr. Olgierda Rodziewicza. Wydzielono również salę Rady Wydziału. W lipcu 2006 roku, zgodnie z decyzją MNiSzW wydział otrzymał zgodę na uruchomienie studiów pierwszego stopnia na trzecim kierunku: wzornictwo z dwiema specjalnościami: projektowanie obuwia i projektowanie odzieży. W dniu 26 marca 2008 r. decyzją MNiSzW, nastąpiła zmiana nazwy Wydziału na Wydział Materiałoznawstwa, Technologii i Wzornictwa.

W 2008 roku Dziekanem wybrany został dr hab. inż. Andrzej Firkowski prof. nadzw. PRad., a Prodziekanami zostali wybrani: dr hab. inż. M. Pawłowa, prof. nadzw. i dr inż. A. Miernik. Zmiana statutu Uczelni spowodowała połączenie Katedry Tworzyw Sztucznych oraz Katedry Technologii i Materiałoznawstwa i utworzenie Katedry Technologii Materiałów Organicznych, składającej się z Zakładu Chemii i Technologii Polimerów, Zakładu Produktów Naftowych oraz Laboratorium Komputerowego Wspomagania w Chemii. Połączono również Katedrę Wzornictwa, Katedrę Materiałoznawstwa Obuwniczego i Odzieżowego oraz Zakład Technologii Obuwia w Katedrę Wzornictwa, Technologii Obuwia i Odzieży. W dniu 17 marca 2010 r. zmarł dr hab. inż. Andrzej Firkowski. Kolegium elektorów na Dziekana Wydziału wybrało dr hab. inż. Marię Pawłową prof. nadzw. PRad., a funkcję Prodziekana ds. naukowych objął dr hab. inż. P. Gierycz, prof. nadzw. a następnie dr hab. inż. Mohamed Bakar. W roku 2012 ponownie Dziekanem wybrany został prof. Marian Włodzimierz Sułek, a Prodziekanami zostali wybrani: dr inż. J. Borycki oraz dr inż. T. Wasilewski. W 2013 r. Katedra Garbarstwa i Futrzarstwa została przekształcona w Zakład Garbarstwa i Futrzarstwa, który został włączony do Katedry Ochrony Środowiska. W tym samym roku laboratoria Zakładu Garbarstwa i Futrzarstwa zostały przeniesione z pawilonu przy ulicy Chrobrego 45 do pomieszczeń Wydziału MTiW przy ulicy Chrobrego 27. W roku 2013 prof. Marian Włodzimierz Sułek przestał być pracownikiem Uczelni, a Dziekanem Wydziału na kadencję 2013 – 2016 wybrany został dr hab. inż. Krzysztof Śmiechowski prof. nadzw. UTH. W tym okresie tytuł naukowy profesora nauk technicznych uzyskał Mohamed Bakar. Pozytywnie zostały również zakończone postepowania habilitacyjne: dr hab. inż. Tomasza Wasilewskiego, prof. UTH Rad, dr hab. inż. Pawła Religi, prof. UTH Rad. oraz dr hab. inż. Małgorzaty Kowalskiej, prof. UTH Rad. W roku 2014 na Wydziale zostają, z powodzeniem, uruchomione nowe kierunki studiów: inżynierski: bezpieczeństwo i higiena pracy oraz magisterski: wzornictwo. 

W roku 2016 Dziekanem Wydziału został wybrany dr hab. inż. Tomasz Wasilewski, prof. UTH Rad. Funkcję Prodziekana ds. dydaktycznych pełniła dr Anita Bocho-Janiszewska, a Prodziekana ds. nauki i rozwoju kadry - dr hab. inż. Pawła Religi, prof. UTH Rad.. Jest to czas kolejnych awansów naukowych pracowników wydziału. W 2017 roku tytuł naukowy profesora nauk technicznych zostaje nadany przez Prezydenta Rzeczpospolitej Polskiej profesorowi Ryszardowi Świetlikowi. Habilitacje otrzymują: dr hab. inż. Marcin Kostrzewa, prof. UTH Rad. oraz dr hab. inż. Halina Szafrańska, prof. UTH Rad. oraz dr hab. inż. Magdalena Paździor, prof. UTH Rad.. W 2017 roku WMTiW, w wyniku oceny okresowej działalności naukowej, uzyskuje kategorię B. Państwowa Komisja Egzaminacyjna potwierdza, wystawiając pozytywną ocenę, wysoki poziom kształcenia na kierunku: technologia chemiczna.

DZIEKANI  WYDZIAŁU

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 







 
Copyright 2020 WICiT